Vandaag is het ontzettend heet. Deze ochtend viel het nog mee en hebben we buiten ontbeten. Dan in de camper en naar de mall. Het is een redelijk grote mall met een enorme Barnes en Nobles. Daar gaan we eerst koffie drinken bij starbucks. De mall opent pas om 11 uur. Hier is het lekker koel. We kijken wat rond en kopen een broek voor Vincent. Er is een foodcourt en daar kopen we een maaltijd bij een kraampje dat Chinees eten verkoopt. Nog wat rondkijken en een bezoek aan de boekwinkel. Tegen 3 uur gaan we richting boondockadres. Het is hier natuurlijk ook ontzettend heet.
Vandaag naar het museum in Richland [58 op kaart] . Het museum zit in een modern gebouw aan de Columbia rivier. Een gedeelte gaat over het gebied hier, de andere helft is gewijd aan het Manhattan project. Hier werden tijdens WO II de kernreactoren gebouwd voor de ontwikkeling van de atoombom. In totaal 4 reactoren. Elektriciteit kwam van een dam in de Columbia en die rivier zorgde ook voor het koelwater. In Richland werd een hele wijk voor de medewerkers uit de grond gestampt. Onze gastvrouwen wonen in een huis uit die periode. Nu is alles op het terrein gesloten en is men nog steeds druk bezig om de vervuiling van water en grond op te ruimen. Na het museumbezoek parkeren we de camper bij de rivier. Op de fiets gaan we een eind langs de trail die hier langs het water loopt. Het waait vandaag erg hard, dus het wordt een korte rit. ’s Avonds uit eten bij Apollo. We bedanken onze gastvrouwen voor hun gastvrijheid. Morgen door naar Mount St. Helen's.
Het moet uit de lengte of de breedte komen
Gisteravond afscheid genomen in Richland. Vandaag gaan we richting Mount St. Helens. Het eerste gedeelte van de route gaat over de snelweg, daarna belanden we op een secundaire weg. Eerst rijden we door het dal van de Tieton. Aan een kant van de weg zie je de rotsformaties die we gisteren ook in het museum zagen. Daarna gaat het de bergen in. Eerst het Yakima forest. Voorbij de White Pass stoppen we bij een uitkijkpunt. Je hebt hier een prachtig uitzicht op de besneeuwde Mount Rainier en Mount Adams. We hebben leuke gesprekken op de parkeerplaats. Dan komen we in het Gifford Pinchot National forest. Onderweg wanneer we even stoppen op een parkeerplaatsje stopt er voor ons een man. Hij stapt uit en begint in het Duits te vragen waar we vandaan komen. En hoe we hier komen. Hij is erg verbaasd. Dan stapt hij weer in zijn auto, keert en rijdt weg!! Tegen twee uur arriveren we op de camping. Vlak bij Mount St.Helens. Een normale State Park camping zonder electra etc. Alleen “pittoillets” en een kraan waar je water kunt halen. Maar wat een mooie plek. Midden in een bos aan de Cispus rivier. Ontzettend grote bomen met een stam van anderhalve meter doorsnede, helemaal behangen met Spaans Mos. Het lijkt wel een bos uit ‘In de ban van de Ring’. We maken een lange wandeling om de camping heen en langs de rivier. Ook hier erg veel water in de rivier. Jammer genoeg is de toegang tot Mount St Helens aan deze kant van de berg nog gesloten vanwege de sneeuw. We moeten dus morgen aan de westkant zijn.
Mount saint Helens (ca 10 km verderop )en het vernielde dal ervoor
Deze hele dag staat in het teken van mount St Helens. In 1980 is deze vulkaan ontploft en is de hele top van zo’n 300 meter eraf geblazen. Je kunt je voorstellen wat dat heeft betekend voor de wijde omgeving. Eerst rijden we ‘s ochtends naar het informatiecentrum. Onderweg stoppen we al een paar keer om van het uitzicht te genieten, maar de berg hebben we dan nog niet gezien. Daar wordt een film gedraaid over het gebeuren en er is een tentoonstelling. Dan rijden we naar het uitkijkpunt op de berg. Dat is vanaf het informatiecentrum nog zo’n 70 kilometer. Onderweg kun je op verschillende plaatsen langs de weg zien wat er 40 jaar geleden is gebeurd. Er zijn nieuwe meren gekomen en honderdduizenden bomen zijn als luciferhoutjes afgebroken en meegenomen door de modderstromen naar beneden, de meren en rivieren in. De as en de stenen die vrijkwamen versperden de rivieren en dat zorgde weer voor overstromingen. Ook nu 40 jaar later kun je duidelijk zien wat er is gebeurd. Bij het Johnston Ridge observatory luisteren we eerst naar een praatje van een ranger. Hij legt duidelijk uit wat er gebeurd is en wijst ons op de sporen in het landschap. We zitten tegenover de berg ( die ligt hier nog 10 kilometer verder) en kijken uit op de plek waar vroeger de top was. Intussen is er weer een nieuwe top aan het “groeien” De vulkaan is nog niet dood!!! Het gebied is nu Nationaal Park en men laat hier de natuur zichzelf herstellen. In de bossen eromheen was en is commerciële bosbouw en daar heeft men vanaf 1980 de boel opgeruimd en is men snel gestart met de aanplant van nieuwe bomen. Dan ook hier een film over de ramp. Het is een lange, maar boeiende dag.
Geloof + macht = oorlog
Parallellen tussen nu en de oudheid
